Epizacija moderne lirike

Knjiga Svetlane Šeatović Dimitrijević naslovom i podnaslovom veoma precizno određuje predmet istraživanja i njegove vremenske granice. Autorka se, naime, usmerila na, kod nas relativno neistražen i teorijski nedovoljno osvetljen problem lirskog ciklusa koji je u drugoj polovini 20. veka bio predmet pažnje, pre svega, ruskih i nemačkih autora. Utoliko je teorijski značaj ove knjige veći, jer može biti podsticajan za dijalog o ciklusu i ciklizaciji u srpskoj književnosti. (Jovan Delić)

Studija Svetlane Šeatović Dimitrijević, sažeto rečeno, donosi nam dve stvari: prvo, uvide u to koliko su srpski pesnici dvadesetoga veka (a reč je o najznačajnijim srpskim pesnicima 20. veka, od Jovana Dučića, Sime Pandurovića i Miloša Crnjanskog do Ivana V. Lalića, Skendera Kulenovića, Stevana Raičkovića i Aleka Vukadinovića) težili da svojim pesmama, i to odmah u knjigama u kojima su objavljene, obezbede šira kontekstualna značenja, odnosno koliko su bili majstori svoga zanata; i drugo, koliko su poznavanja modernih književnih teorija dragocena za nova čitanja naših književnih tekstova, kada se shvate (što je ovde slučaj) kao dragoceni instrumenti u tumačenju, a ne kao prilika za pokazivanje učenosti autora! (Aleksandar Jovanović)

Uz provere osnovnih saznanja o problematici ciklusa i ciklizacije, koji nužno podrazumeva razumevanje koncepta celine, dr Šeatović Dimitrijević pokazuje kako se veliki broj izuzetno važnih dela, pa čak i čitavi opusi naših stvaralaca ne mogu dobro razumeti ukoliko i ovaj aspekt nija valjano istražen. Zato su se uz dva autora Popu i Lalića, koji su u središtu pažnje prethodne studije Deo kao celina & celina kao deo. Struktura i semantika ciklusa u poeziji Vaska Pope i Ivana V. Lalića, u novom rukopisu našle studije koje obrađuju čitav niz autora i dela, i time pokazuju značaj pitanja ciklusa u književnoistorijskoj perspektivi, a zatim njegovu aktualnost u savremenoj literaturi. (Aleksandar Jerkov)