Je li kriva sudbina?: književna i publicistička dela na srpskom jeziku Ljuben Karavelov

Nakon devet decenija ponovo se objavljuje, ovog puta kritički, književno delo jednog od najznačajnijih bugarskih književnika Ljubena Karavelova (1834–1879), stvarano za srpske čitaoce. Pored pripovedne proze u izdanje su uključeni i radovi na polju srpske književne kritike i publicistike (društveno-politički članci) i pojedina pisma, sačuvana u srpskim državnim fondovima.

„Rukopis kritičkog izdanja književnih i publicističkih radova bugarskog književnika Ljubena Karavelova, koji je priredio za štampu dr Aleksandar Pejčić, a koje obuhvata tekstove koje je ovaj autor stvarao na srpskom jeziku dok je živio i radio u Beogradu i Novom Sadu (1867–1871), urađen je na veoma kvalitetan i pouzdan način. Štampanje ovog djela iznova će književnoj i naučnoj publici približiti ovoga skrajnutog pisca i obnoviti interesovanja za tumačenje njegovog zapaženog djela, kao i istraživanje srpsko-bugarskih književnih i kulturnih veza u 19. vijeku”.

(iz recenzije: prof. dr Gorana Maksimovića)

„Izvrsno upoznat sa životnim i stvaralačkim putem Ljubena Karavelova (...) Aleksandar Pejčić je pripremio jedno perfektno akademsko/kritičko/ izdanje Karavelovljeve proze, pisane na srpskom jeziku, vešto sintezirajući i balansirajući informativno-znanstveni, istraživački, analitičko-interpretatorski i tekstoški aspekat. Na distanci od svake krajnosti – kako prećutkivanje doprinosa u srpskoj književnosti, tako i precenjivanje tog doprinosa – Pejčić, imam u vidu i monografiju o Karavelovu i kritičko izdanje njegove srpske proze, stvorio je delo, koje daje veliki doprinos i srpskoj i bugarskoj istoriji književnosti”.

(iz recenzije: prof. dr Svetlozara Igova)

„Uz punu opreznost, s obzirom da se radi o prevodnim tekstovima (Karavelov je pisao na bugarskom i ruskom jeziku), priređivač je pristupio svakoj od pobrojanih celina, a svoja rešenja minuciozno i temeljno obrazložio u kritičkom aparatu. Posebno značajni su bibliografski i tekstološki podaci, kao i oni koji referiraju na pravopisnu praksu i jezičke nedoumice. Može se reći da su ovim izdanjem Aleksandra Pejčića uspostavljeni kanonski tekstovi proze Ljubena Karavelova na srpske teme”.

(iz recenzije: prof. dr Bojana Đorđevića)

„Za ovo izdanje značajna je i činjenica da priređivač uključuje ne samo fikciju već i ostale tekstove dostupne na srpskom jeziku (radovi na polju srpske književne kritike i publicistike, kao i pisma iz srpskih državnih fondova, memoarsko-dnevnička proza, politički članci, dopisi), i po prvi put sabrane u jednom tomu. Ovakva odluka korisna je i značajna ne samo za proučavaoce Karavelovljevog dela u istorijskom kontekstu, kao i njegovog uticaja na srpsku prozu 19. veka, već i za generacije mlađih čitalaca, studenata i ljubitelja pisane reči s obzirom na to da omogućuje temeljno i brojnim napomenama obogaćeno razumevanje Karavelovljevih tekstova”.

(iz recenzije: dr Milana Miljkovića, naučnog saradnika)